Sommige dingen in het leven lopen nu eenmaal anders dan je had gehoopt of verwacht. Daar kwam ik zelf al op jonge leeftijd achter. Of eigenlijk nog voordat ik me ergens bewust van was, want mijn vader overleed toen ik pas 7 weken oud was.
Natuurlijk heb ik daar zelf geen herinneringen aan. Maar opgroeien zonder vader is wel iets wat onderdeel is geworden van mijn verhaal. Net zoals het gevoel dat ik op de een of andere manier altijd een beetje anders was.
Als kind viel ik op. Ik was langer dan veel andere kinderen en had overgewicht. Daarnaast was ik behoorlijk gevoelig. Ik pikte veel op, voelde vaak haarfijn aan wanneer er iets speelde en had dingen in de gaten die anderen soms compleet ontgingen. Niet dat ik daar toen iets mee kon, hoor. Ik begreep zelf vaak niet eens waarom ik bepaalde dingen zo sterk voelde.
En hoewel gevoeligheid inmiddels iets is wat ik juist enorm waardeer aan mezelf, was dat vroeger wel anders. Ik werd gepest en voelde me regelmatig niet gezien of begrepen. Ik had vooral het gevoel dat ik anders was dan de rest, terwijl ik er eigenlijk gewoon bij wilde horen.
Alsof dat nog niet genoeg uitdagingen waren voor een kind, begonnen rond mijn tiende ook de problemen met mijn heup.
Ik had pijn, maar mijn klachten werden lange tijd niet serieus genomen. Volgens de huisarts zocht ik aandacht vanwege het overlijden van mijn vader. Dat was blijkbaar een logischere verklaring dan dat er daadwerkelijk iets met mijn heup aan de hand kon zijn.
Nou, dat bleek dus toch even anders te zitten.
Op mijn elfde werd ik voor het eerst geopereerd. Tijdens die operatie werd mijn heup vastgezet en was het nog maar de vraag of ik ooit weer normaal zou kunnen lopen. Gelukkig kon ik uiteindelijk weer lopen, al leek het in die tijd meer op schuiven. Mijn rechterbeen stond naar buiten gedraaid, waardoor mijn hele houding uit balans was.
Een tweede operatie volgde. Daarbij werd het bot net onder mijn heupgewricht doorgezaagd en gedraaid, zodat mijn been weer recht onder mijn lichaam kwam te staan. Tijdens een derde operatie werden alle platen en schroeven verwijderd.
En na iedere operatie begon het hele circus opnieuw. Revalideren, opnieuw leren lopen, geduld hebben en vooral heel veel oefenen. Terwijl andere kinderen zich bezighielden met de dingen die kinderen nu eenmaal doen, was ik bezig met iets wat voor de meeste mensen vanzelfsprekend is: gewoon kunnen lopen.
Als ik er nu op terugkijk, besef ik pas hoeveel impact die periode heeft gehad. Niet alleen lichamelijk, maar ook op hoe ik naar mezelf en de wereld keek.
Want wanneer je als kind regelmatig hoort dat je klachten niet serieus genomen worden, of wanneer je het gevoel hebt dat je er niet helemaal bij hoort, doet dat iets met je. Je gaat twijfelen aan jezelf. Aan wat je voelt, aan wat je denkt en misschien zelfs aan wat je waard bent.
Dat is niet iets wat na een operatie ineens verdwenen is.
Mijn rechterbeen staat nog steeds een beetje anders en mijn lichaam heeft zo zijn eigenaardigheden. Maar ik kan lopen, ik kan staan en ik kan mijn leven leiden. En daar ben ik dankbaar voor.
Ik zou alleen niet willen beweren dat ik blij ben met alles wat ik heb meegemaakt. Want laten we eerlijk zijn: sommige dingen had ik best willen overslaan.
Tegelijkertijd weet ik ook dat mijn ervaringen invloed hebben gehad op wie ik vandaag ben. Ik weet hoe het voelt wanneer mensen je niet begrijpen, wanneer er niet naar je geluisterd wordt of wanneer er al een oordeel klaarstaat voordat je überhaupt je verhaal hebt kunnen doen.
Misschien is dat ook wel waarom ik het nu zo belangrijk vind om anderen écht te zien en te horen. Niet meteen invullen wat iemand voelt of nodig heeft, maar nieuwsgierig zijn naar wat er achter iemands verhaal schuilgaat.
Ik weet inmiddels dat er vaak veel meer speelt dan je aan de buitenkant kunt zien.
En ik heb ook geleerd dat anders zijn niet betekent dat er iets mis met je is. Dat mijn gevoeligheid geen zwakte is en dat ik mezelf niet hoef aan te passen om ergens bij te horen.
Dat heb ik overigens niet allemaal op mijn elfde ontdekt. Was het maar zo’n feest. Daar zijn nog behoorlijk wat jaren van persoonlijke ontwikkeling overheen gegaan.
En eerlijk? Ik ben nog steeds niet uitgeleerd.
Maar misschien is dat juist het mooie. Dat je niet alles wat je hebt meegemaakt hoeft te veranderen in iets positiefs. Dat je sommige dingen gewoon ontzettend moeilijk mag vinden en tegelijkertijd kunt ontdekken hoeveel er wél mogelijk is.
Als ik nu terugkijk naar dat meisje van vroeger, zie ik niet alleen wat ze allemaal heeft moeten doorstaan. Ik zie ook een meisje dat vooral graag zichzelf wilde kunnen zijn.
En dat gun ik haar. Net zoals ik dat iedere vrouw gun die zich vandaag nog steeds anders, ongezien of niet goed genoeg voelt.
Dat je op een dag ontdekt dat je niet iemand anders hoeft te worden om goed genoeg te zijn.
Je mag gewoon jezelf zijn.
Liefs,
Sandra