Er zijn van die momenten waarop je naar een keuze kijkt en het voelt alsof er ineens een mistbank over je gedachten rolt. Je weet wat je moet kiezen, je voelt zelfs ergens in je buik wat je eigenlijk wilt… maar zodra je eraan denkt om het hardop uit te spreken, stokt er iets in je. Niet omdat je niet slim genoeg bent. Niet omdat je geen richting kent. Maar omdat je hoofd onmiddellijk begint te rekenen met de gevoelens, verwachtingen en meningen van iedereen behalve jezelf.
Veel vrouwen die jarenlang hebben gegeven, gezorgd, gepuzzeld en geaccommodeerd, hebben dit bijna ongemerkt aangeleerd: als jij maar flexibel bent, als jij maar meebeweegt, als jij het anderen makkelijk maakt dan blijft de verbinding veilig. Dan wordt niemand teleurgesteld. Je hebt jezelf aangeleerd om eerst te scannen: Hoe zal hij/zij reageren? Wat als iemand dit gek vindt? Wat als ik iemand tot last ben?
Niet omdat je onzeker bent, maar omdat je gevoelig bent. Omdat je hart groot is. Omdat je altijd al aanvoelde wat anderen nodig hadden, nog voor ze het zelf doorhadden.
Maar ergens tussen al die afstemming op anderen, ben je het contact met je eigen kompas een beetje kwijtgeraakt. En dat maakt kiezen lastig.
Niet omdat je niet weet wat je wilt, maar omdat je het nooit hebt geoefend om die wens de hoogste plek te geven. Je hebt jarenlang het volume van je eigen stem zo zacht gezet dat het bijna fluisteren werd en fluisteren hoor je alleen als het stil is. Maar in jouw leven is het alles behalve stil: zorgen voor anderen, verwachtingen, werk, relaties, verantwoordelijkheden… het maakt zoveel lawaai dat je je eigen verlangen niet hoort.
Wat ik bij zoveel vrouwen zie is dat het niet de keuze zelf is die moeilijk voelt, maar het idee dat je iemand anders zou kunnen teleurstellen. Dat is de echte blokkade. Het hart dat instinctief wil behouden wat veilig voelt. Het brein dat meteen gevaar registreert zodra jij iets kiest dat niet past binnen het plaatje dat anderen van je kennen.
Maar ergens diep vanbinnen weet je het allang: blijven kiezen voor anderen is ook een keuze. En meestal eentje die je steeds verder verwijdert van jezelf.
Kiezen begint niet met een knoop doorhakken. Het begint met durven luisteren naar de zachte fluistering die zegt: “Dit is wat ík wil”.
Het begint met het besef dat jouw behoeften niet ‘lastig’, ‘egoïstisch’ of ‘onhandig’ zijn, maar een richtingaanwijzer die je al te lang hebt genegeerd. Het begint met jezelf toestaan om ruimte in te nemen, al is het maar één centimeter meer dan gisteren.
En het mooie is: zodra jij die ene centimeter pakt, voel je iets verschuiven. Je voelt een stevigheid die je misschien bent vergeten. Een innerlijke rust die ontstaat wanneer jouw binnenwereld eindelijk weer mag meepraten.
Keuzes worden pas lichter wanneer je jezelf serieus neemt. Wanneer je niet langer weegt wat iedereen zou kunnen vinden, maar begint te voelen wat jóu sterker, zachter, vrijer of blijer maakt. En elke keer dat je kiest vanuit jouw kompas, wordt het helderder. Je voelt steeds meer: hé, dit is de richting die klopt voor míj.
En dat is precies het moment waarop je niet langer leeft op basis van verwachtingen, maar op basis van jouw waarheid.
Liefs,
Sandra